„W ciągu jednej doby padły Oslo i Bergen. Został zajęty Narwik. I co ciekawe, choć nowe uderzenie niemieckie godziło niewątpliwie w interesy zachodnich aliantów, zagrażając przede wszystkim Wielkiej Brytanii, prasa wyraźnie bagatelizowała ewentualne skutki hitlerowskiej inwazji. Karmiła czytelnika zapewnieniami, że Hitler wpadł w pułapkę, rozciągając front i angażując swoje siły na Dalekiej Północy. Sam zresztą Winston Churchill, wówczas jeszcze Pierwszy Lord Admiralicji, określił w Izbie Gmin akcję Niemców jako poważny błąd strategiczny i uznał za równie wielki jak wkroczenie Napoleona do Hiszpanii w 1808 roku. Zbliżone stanowisko zajął premier francuski Paul Reynaud, który na dodatek z dużą pewnością siebie oświadczył w Izbie Deputowanych, iż droga rudy żelaznej z Narwiku do Niemiec zostanie tym razem na stałe sparaliżowana. Nawet generał Sikorski przemawiając w dniu 10 kwietnia do żołnierzy polskich stwierdził, żc Niemcy hitlerowskie napadając na Norwegię wydały na siebie wyrok śmierci.
W tej sytuacji i my — przynajmniej tu w Piolenc — nie przywiązywaliśmy należytej militarnej i politycznej wagi do kampanii norweskiej. Zazdrościliśmy natomiast z całego serca żołnierzom sformowanej pod dowództwem generała Zygmunta SzyszkoBohusza Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Przecież to oni właśnie pierwsi od czasu przegranej we wrześniu pójdą bić Niemców na regularnym froncie, w ^kładzie korpusu ekspedycyjnego (NorthWestern Expeditionary Forces), który zachodni sprzymierzeńcy zdecydowali się wysłać na ziemię Wikingów.“(1)