„Dzisiejszy czy późniejszy badacz wojennych dokumentów spostrzeże ponadto, że z tym samym starszeństwem z 15 VIII 1943 roku Naczelnik nadal kilka innych jeszcze stopni harcmistrzowskich. Są to stopnie nadane bądź pośmiertnie, bądź po aresztowaniu. Za decyzją taką kryła się myśl, że gdyby nie śmierć, gdyby nie aresztowanie — ten nieobecny byłby na pewno uczestnikiem kursu. Bóg chciał, że zdał on swą próbę inaczej. Jan Bytnar, Kazimierz Skibniewski, Andrzej Kosicki, Zygfryd Linda, Tadeusz Kwaśniewski, Jerzy Kłossowski, Jan Błoński — oto ich lista.
Po tym pierwszym kursie odbyły się jeszcze w ciągu następnego roku dwa dalsze. W jednym z nich (starszeństwo z 27 XII 1943 roku) brały spory udział chorągwie prowincjonalne Mazowiecka, Kielecka, Radomska oraz Częstochowski i Radomszczański Hufce Samodzielne; była też Warszawa i Główna Kwatera.
Na ostatnim przedpowstaniowym kursie zebrało się znów kilku przywódców warszawskich Grup Szturmowych Miłosław Cieplak, Andrzej Romocki, Jerzy Zborowski. Ci ostatni uzyskali czerwoną podkładkę pod harcerski krzyż na parę tygodni tylko. Wszyscy trzej zginęli w powstaniu. Łącz.nie naczelnicy Szarych Szeregów mianowali w ciągu trwania okupacji 55 harcmistrzów, z której do listy 23 żyje, losy 4 są nie znane, 25 poległo i 3 zmarło po wojnie (stan na rok 1981).“(13)