Nie pomnę już jak i kiedy

„Nie pomnę już, jak i kiedy zetknął się on z 7 pułkiem strzelców konnych w Poznaniu i zaprzyjaźnił z dowódcą, pułkownikiem Kownackim, oraz pozostałymi oficerami tej jednostki. Spośród nich zapamiętałem rotmistrza Budzika, poległego śmiercią bohatera we wrześniu 1939 roku. O pułkowniku mówiono, że jest jednym z najgrubszych kawalerzystów w Polsce. Istotnie, patrząc na niego sam się zastanawiałem, jakiż to koń potrafi na swym grzbiecie udźwignąć tak potężnego jeźdźca.
Za mojej pamięci wuj przypływał do Gdyni jednym z polskich transatlantyków, witany na dworcu morskim przez najbliższą rodzinę i delegację 7 pułku strzelców konnych.
Zawsze towarzyszyłem wujowi w jego poznańskich wizytach. Dzięki temu mogłem bez przeszkód obserwować życie w koszarach i na poligonie. Wiedziałem dobrze, że w wojsku obowiązuje ostra dyscyplina i trzeba słuchać rozkazów.
W dniu 29 listopada 1935 roku wuj zostaje honorowym członkiem pułku i jako pierwsza osoba cywilna otrzymuje odznakę pułkową. Rok później, 2 sierpnia, poświęca w Poznaniu i wręcza pułkowi sztandar, ufundowany przez swych polonijnoamerykańskich parafian, wykonany rękami tamtejszych sióstr zakonnych. Na uroczystość przybywa RydzŚmigły, wówczas jeszcze generalny inspektor sił zbrojnych. Dekoruje wuja Krzyżem Orderu Polonia Restituta.“(1)